ölüm aklına bir kez düştü mü insanın er ya da geç buluyor onu. açıkça zamansız. yaşamı bir kez sorgulamaya başlayınca ve o nihai cevapları asla bulamayınca ölüm kaçınılmaz oluyor. yaradılışa ters aslında. mutlu mesut yaşayıp ölen milyonlar varken, sen neden mutsuzsun? zaten öleceksen yaşamanın manası ne? bu soruyu bir kez sordun mu, o çıkmaz sokağa giriyorsun. doktora gidebilirsin. psikiyatr kapısı aşındırırsın bi süre. ilaç filan kullanırsın. beynindeki o “arızalı” bölümü “düzeltmeye” çalışırlar. yaşamın, varoluşun, mutluluk kavramının sorgulandığı o tümörü yok etmek isterler ama nafile çaba. kanser gibi yayılır git gide. ah ne depresif. ergenlik sanrıları.
değil.
ölmek için var olan canlının yaşamak için verdiği savaş. acınası.
ama izleyip keyif alan bir yaratıcının “var” olduğunu düşünmek daha ızdırap verici. yokluğunu kabul etmek daha kolay, binlerce dindarın aksine.
gulyabaniyim 
Yorum bırakın