gulyabaniyim

ölüm aklına bir kez düştü mü insanın er ya da geç buluyor onu. açıkça zamansız. yaşamı bir kez sorgulamaya başlayınca ve o nihai cevapları asla bulamayınca ölüm kaçınılmaz oluyor. yaradılışa ters aslında. mutlu mesut yaşayıp ölen milyonlar varken, sen neden mutsuzsun? zaten öleceksen yaşamanın manası ne? bu soruyu bir kez sordun mu, o çıkmaz sokağa giriyorsun. doktora gidebilirsin. psikiyatr kapısı aşındırırsın bi süre. ilaç filan kullanırsın. beynindeki o “arızalı” bölümü “düzeltmeye” çalışırlar. yaşamın, varoluşun, mutluluk kavramının sorgulandığı o tümörü yok etmek isterler ama nafile çaba. kanser gibi yayılır git gide. ah ne depresif. ergenlik sanrıları.

değil.

ölmek için var olan canlının yaşamak için verdiği savaş. acınası.

ama izleyip keyif alan bir yaratıcının “var” olduğunu düşünmek daha ızdırap verici. yokluğunu kabul etmek daha kolay, binlerce dindarın aksine.

bir bakmışsın, sen gerçekten sensin.

yine hassas, yine düşünceli…istemediğini açıkça söyleyen. denizi görünce mutlu olan. hayatındakilerin kıymetini bilen. tam olduğun gibi. önceden de olduğun gibi ya zaten.

anlaşılma derdi olmadan, zorunda kalmadan, maruz kalmadan, maruz bırakmadan, değersiz hissetmeden sensin.

bir çift göz, seni olduğun gibi gören. içini ısıtan. huzur veren. incitmeyen. saf olduğunu bilen, bunu nimet sayan.

teşekkürler. ^^

hayatının dibe vurduğu ve çılgınlar gibi çıkış yolu aradığın bir zamanda, en sevdiğin şarkılardan biri çalmaya başladığında, birdenbire aklına dahiyane bir fikir gelmiyor.

hızla yerinden kalkıp bilgisayarın başına geçip, uzun zamandır istediğin ama yapamadığın şeyi yapamıyorsun.

hiç düşünülmemiş girişimci bir fikirle ticarete atılıp zengin de olmuyorsun.

yani olmuyor işte. bunlar filmlerde oluyor.

böyle arada bir bildiğini yeniden biliyorsun filan.

hissettiklerim yüzünden üzmek istemem.

ama.

bir gün intihar etme ihtimalimi saklı tutmak için çocuk sahibi olmak istemiyorum.

çünkü bazı insanlar “ne olursa olsun” bunu yapar.

dün gibi ve hiç olmamış gibi hafızamda bazı şeyler…