Kanı çekilmişti sanki. Yanmış, kül olmuştu. Avuçlarını açtı, rüzgara savurdu külleri. Böylece, bir aşk daha varlıktan yokluğa dönüştü. Halbuki küller yaraya basılır, iyileştirirdi, temizlerdi…
WordPress.com hesabınız var mı? Hemen oturum açın.